By SG

Coaching Professionals, Athletes & Leaders

Als de coach het niet meer weet…

Als je niet meer zeker weet of je het juiste doet, kun je de hulp van een coach inschakelen. Iemand zoals ik. Maar wat nou als je het als coach even niet meer weet? Soms word ik door mijn coachees flink uit mijn comfortzone getrokken of er wordt stevig gerammeld aan mijn (ethische ) grenzen. Wat doe je dan als coach?

De afgelopen jaren heb ik met veel verschillende mensen mogen werken. Atleten, mensen die iets willen doen of bereiken dat buiten hun comfortzone ligt. Maar ook manager, corporate bestuurders en teams met problemen. De rode draad in al deze coachingstrajecten is vrijwel gelijk: ik wil van A naar B, zit ik op het juiste spoor? Maar de verschillen in persoonlijke vraagstukken zijn juist heel groot.

Bij het coachen van professionals en executives draait het om reflectie. Als coach heb je een belangrijke klankbordfunctie. Door op het juiste moment de juiste vraag te stellen, geef je de ander de gelegenheid om de eigen case op een andere manier te benaderen. Daarvoor moet je goed luisteren, waardevrij teruggeven, confronteren, verschillende invalshoeken aanreiken. Dat vereist brainpower, maar ook intuïtie, inlevingsvermogen en gewoonweg absorberen.

Bij het coachen van sporters speelt ook mijn expertise op het gebied van trainen en sportieve prestaties een grote rol. Deze coachingstrajecten krijgen een extra dimensie als ook het mentale aspect een rol gaat spelen. De waarom-vraag (waarom wil je wat je wilt?), belemmerende overtuigingen (ik kan dit niet) en reflectie op de highs en lows van het trainingsproces.

Hoeveel ervaring ik de laatste jaren ook heb opgedaan, ik kom nog steeds wel eens in situaties terecht waarin ik denk ‘wat moet ik hier mee’? Voor mij zijn er drie manieren om met dergelijke situaties om te gaan:

  1. Supervisie of collegiale consultatie

Tijdens mijn Masters Executive (team)coach aan de Vrije Universiteit van Amsterdam heb ik veel tijd besteed aan supervisie. Ofwel, het reflecteren op jezelf als coach met behulp van een andere coach. Waarom reageerde je zo? Waarom pleegde je deze interventie? Wat waren alternatieven en welke parallelle processen spelen een onbewuste rol? Klinkt misschien ingewikkelder dan het is. Het gaat er om dat ik op de momenten dat dat nodig is, andere coaches of deskundigen inschakel voor hulp. Een collega bijvoorbeeld, voor een inhoudelijke of technische vraag. Of een expert, zoals Joe Friel van onder andere Trainingpeaks.

  1. Hardlopen

Wie op mijn Strava kijkt, ziet dat ik fiets, zwem en hardloop. Nou ja hardloop…het is meer joggen. Ik ben geen getalenteerde hardloper en heb ook niet de ambitie er ooit een te worden. Lopen heeft voor mij, naast trainen, een andere functie: nadenken over lastige (coachings)situaties. Lopen creëert ruimte. Emoties komen los, gesprekken spelen zich  opnieuw af in mijn hoofd. Ik herbeleef lastige situaties en mogelijke reacties passeren de revue. Vaak krijg ik tijdens een rondje joggen briljante ingevingen en neem ik besluiten waar ik 100% achter sta.

  1. Niets doen

Steeds vaker laat ik een kwestie even rusten. Denk ik er bewust korte of langere tijd niet meer over na. Dat leidt in opvallend veel gevallen tot een oplossing. Soms lost een kwestie zich (van)zelf op, omdat de context zodanig verandert dat de oplossing zichzelf aandient. Is dat niet het geval, dan komt de oplossing vaak juist bovendrijven door afstand te nemen. Door ergens een of meer nachtjes over te slapen.
Coaches weten ook niet altijd alles. Ook ik maak fouten. En ik leer nog elke dag bij, onder andere van mijn eigen coach. Voor mijn eigen trainingen heb ik een triatlon-coach ingeschakeld. Een heel strenge dame. Zeer confronterend, maar zó effectief. Voor de kwaliteitsborging voor mijn werk als executive coach werk ik met een supervisor. Als je als coach (denkt dat je) alles weet, wordt het tijd om een ander vak te kiezen.

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2017 By SG

Thema door Anders Norén